In mijn op de Valenciaanse luchthaven gehuurde ford fiesta volg ik de navigatie die mij door de heuvels zal leiden naar de afgelegen Refugio. In gedachten zet ik me schrap voor wat er vandaag aan indrukken op me af zal komen. Ik denk terug aan de  jonge  Spaanse vrouw met een energieke vrolijke uitstraling die ik gisteravond op het vliegveld ontmoette en die ik zo straks op haar levensmissie aan het werk zal zien. De laatste 100 meter bevestigt een luidruchtig blaffen van vele honden dat we er bijna zijn. Het hek schuift rammelend automatisch opzij en ik kan naar binnen rijden.

De volgende drie dagen breng ik samen met mijn zoon door in een refugio  in de bergen rond Valencia. Hier, op deze plek, is mijn jongste hond ook ooit binnengebracht. Een tussenstation van de hel waar hij van gered was en de hemel waar hij nu is (waarschijnlijk languit te ronken op mijn bed).

We helpen met het dagelijks werk: hokken schoonmaken, poep scheppen (veel), eten geven, en knuffelen (ook veel). We laten 10 honden tegelijk uit. Elke dag mogen ze een kwartiertje in groepjes buiten hun hok, als de hokken schoongemaakt worden. Sommige honden zijn zo zindelijk dat ze 23 uur alles ophouden omdat ze niet hun hok willen bevuilen.

Alle zorg voor de honden komt hier neer op 1 vrouw. Een packleader pur sang met een roedel van 125 honden. Ik zie hoe de honden haar adoreren. Ik adoreer haar ook. Dagelijks gaan we met honden naar de dierenarts. Ik zie met plezier en trots hoe groot de dierenliefde van mijn zoon is. Handig en liefdevol sjouwt hij met 1 hond onder zijn arm, 1 aan de riem en 1 in een tasje  de praktijk binnen.

Als we terug gaan naar Nederland begeleiden we acht honden die geadopteerd zijn.

En daar, op t vliegveld, pats! Daar ga ik…

Na drie dagen van heftig dierenleed, waar we dapper, opgeruimd en stoer onze schouders onder hebben gezet, moet ik huilen als ik de honden uit de  bench zien stappen in de Nederlandse aankomsthal. Ze schudden zich uit en vrolijk en nieuwsgierig om zich heen kijkend, springen ze nog even snel tegen ons op. Ze zoeken elkaar nog even onderzoekend op, ‘We made it guys’….. schurken  nog even langs benen en  wandelen zonder verder omzien een nieuwe toekomst tegemoet. Lucky heroes.  Aan de andere kant van de lijn loopt hun nieuwe baasje….voor sommige honden is het hele gezin meegekomen, zie ik.

We gaan naar huis, ons hart nog  bij hen die daar in hun hokje wachten op morgen. Want meer is er niet …MV